maart 9

0 comments

Parentale burn-out: hype of noodsignaal?

Onlangs luisterde ik naar een aflevering van "De wereld van Sofie" op radio 1 waarin het over parentale burn-outs ging.

Het inspireerde mij om dit artikel te schrijven over de parentale burn-out en hoe je dit kan voorkomen (of aanpakken).

Wat is dat nu juist: een parentale burn out?
“Volgens een studie van de universiteit van Louvain-La-Neuve krijgt 12 procent van de Belgische ouders ermee te maken. Ze zijn opgebrand door de stress van het ouderschap, zijn moe en hebben het gevoel dat ze falen als ouder.” Dit is één van de weinige duidelijke definities die ik terug vond op internet.

Wat zijn  oorzaken van een parentale burn-out ?
Na het beluisteren van de podcast en uit mijn ervaringen zie ik drie mogelijke oorzaken:

Een Perfectionistische patroon
we willen alles doen/hebben en we willen het goed doen We willen een eigen huis. een fijne job, kinderen. lekker eten, hobby’s , op reis gaan, een leuke vriendengroep. een hechte familie ,vrije tijd. Toch blijkt het moeilijk om balans te vinden. We blijven maar doorgaan en doorgaan. Want we willen graag alles en we willen het ook allemaal liefst zo goed mogelijk. Dus we rennen van hier naar daar, doen ons best om alle bordjes (als huishoud(st)er, kok(in), poetsvrouw(man), mama, papa, tuinier, collega, vriend (in)) draaiende te houden

2. Individualistische maatschappij
Wij zijn hier in België geëvolueerd van een groeps-samenleving naar een individualistische samenleving. De meeste mensen die geboren zijn na 1965 , net zoals ik , zijn opgevoegd met de normen “je bent zelf verantwoordelijk voor de opvoeding van je kinderen, voor het runnen van je huishouden en voor de centen die er binnenkomen.” We weten niet beter dan dat we zelf alle bordjes draaiende moeten houden. De groepssamenleving waarin ganse families “samenwonen” en iedereen zich verantwoordelijk voelt voor de kinderen in de familie is zo goed als verdwenen bij ons in België. In sommige gemeenschappen zie je dat nog wel. Denk maar aan de Joodse , Turkse en Marokaanse gemeenschappen in ons land. Die families zijn vaak veel hechter verbonden met elkaar in het dagelijkse leven. Over het algemeen overheerst , volgens mij , een individualistische gedachtegang: we denken dat we alles alleen moeten doen. Hulp vragen wordt als taboe/zwak bekeken/aangevoeld.

3. Het Corona-virus .
Volgens de media is het aantal parentale burn-outs enorm gestegen sinds de corona crisis. Op zich is dat niet zo verwonderlijk. Plots word alles overhoop gehaald. Werk en privé lopen meer door elkaar tgv thuiswerk: kinderen opvoeden, huishoudelijke taken, werken enz…. De balletjes die normaal gezien mooi gejongleerd worden , worden plots anders: groter, zwaarder, anders van vorm……. Het patroon waarmee vele ouders controle hebben over hun leven, gezin werk, kinderopvang enz….. wordt volledig door elkaar gehaald. De corona crisis kan gezien worden als de druppel die de emmer in vele gezinnen doet overlopen. De emmertjes waren al bomvol met alle rollen die ouders op zich namen. De maatregelen om verspreiding van het virus te voorkomen (thuis blijven, zo weinig mogelijk contact met anderen) zorgen er voor dat hulp inschakelen is nog moelijker word. Ze worden nog meer op zichzelf aangewezen. hoe kunnen we zo’n parentale bun out dan toch voorkomen?

Hoe kan je een parentaleburn-out voorkomen of herstellen?

1. Bewustwording
Beseffen dat er maar 24u in één dag zitten, waarvan we minstens 5-8u slaap nodig hebben om goed te kunnen blijven functioneren. De andere uren kunnen we volledig zelf invullen. We hebben elke dag de keuze HOE we onze uren invullen. Sta stil en vraag je af waar jij je tijd aan besteed. Schrijf het op in een notitieboekje wat je allemaal doet op één dag en hoeveel tijd je besteed aan de dingen die je doet. Daarna kan je jezelf de volgende vragen stellen bij elke item dat je hebt opgeschreven:
Is dit echt nodig?
Moet ik ECHT alles alleen doen?
Waarom doe ik dit?
Doe ik dit graag?
Haal ik er energie uit of vraagt het me juist veel energie?
Deze vragen kunnen je helpen om terug te keren naar de essentie.
Je zal inzien dat je echt niet alle bordjes draaiende hoeft te houden om gelukkig te kunnen zijn. Geluk zit namelijk van binnen. Het gaat er niet om wat je hebt of doet, maar de manier waarop je er naar kijkt ,ervaart en bewust bent. 

2. Keuzes maken door jezelf te ont-moeten
Ont-moeten betekent in dit geval "iets niet meer moeten doen"
En neen dat is niet altijd makkelijk. Het is een pad dat je bewandelt en waarbij je constant een keuze maakt welke richting je wil verder gaan. Zelf ben ik sinds enkele jaren meer bewust mijn pad aan het bewandelen, waarop ik een boeiende levensvisie ben tegen gekomen namelijk MINIMALISME. Door bewust te kiezen welke bordjes ik wil draaiende houden en welke niet, lukt het me beter om alles in balans te houden. Ik heb ontdekt wat ik nodig heb om gelukkig te zijn. Het was (en is nog steeds) een zoektocht met heel veel hobbels, struikelblokken, hindernissen , maar evengoed met waardevolle inzichten. Mijn pad naar het ultieme geluk wordt steeds duidelijker. Of beter gezegd : ik heb ontdekt dat het ultieme geluk niet bestaat. Het is juist de weg , het pad op zich, mijn levenspad zelf waar het geluk te grabbelen ligt.

"Alles waar je naar verlangt, ligt vaak vlak voor je neus."

3. Hulp vragen
Herken je veel dingen uit dit artikel?
Vraag je je of  je een parentale burn-out hebt?
Wil jij terug meer energie krijgen om te genieten van het leven als ouder? 

Vraag dan hier een kennismakingsgesprek aan met mij,Els, nestcoach, expert in het ontspullen en ontmoeten


Meer blog artikels

Afspraak bij de gynaecoloog
Er wordt geleefd in huis.
Laat hier een review achter

Your email address will not be published. Required fields are marked

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}

ontvang mijn blog in je mailbox