juli 18

0 comments

Een uitdagende start van de zomervakantie

In deze blog kom je te weten hoe ik met mijn gezin een uitdagende periode overleefde. 

Ik schrijf begin juli 2022: zomervakantie in België

Ik werk naast mijn job als nestcoach als verpleegkundige op een couveuse afdeling in het ziekenhuis. Normaal gezien is het tijdens de zomermaanden een pak rustiger in het ziekenhuis. Sinds de corona crisis is daar echter op onze diensten niet veel van te merken. Zowel op de kinderafdeling als op neonatologie blijft het druk. Op zich is daar geen probleem mee en kunnen wij dat werk met ons team heel goed aan. Ware het niet dat de laatste maanden meer en meer collega’s uitvallen om verschillende redenen. Dat zorgt ervoor dat er zelfs uit onze “vakantie-bestaffing” collega’s wegvallen waardoor de werkdruk nog toeneemt. 

Dat heeft ervoor gezorgd dat ik deze maand een heel pittige blok gewerkt hebt. Met veel nacht en late diensten. Als ik er niet op let om op tijd op de rem te gaan staan, haalt het werken in shiften en de stijgende werkdruk mij nog steeds uit balans

De zomerchallenge “rust bewust” die liep van 1 tot 15 juli was daarom niet alleen voor de deelnemers, maar ook voor mezelf een zeer wel gekome herinnering elke dag om bewust rust te nemen. Ik geef toe dat het mij niet elke dag gelukt is om de tip van de dag toe te passen. Maar ik heb WEL elke  15 minuten bewust rust genomen. Op de manier die voor mij op dat moment het beste voelde. 

Tussen mijn shiften door, speelde ik rijbegeleider voor mijn oudste zoon en moest er natuurlijk ook nog iets van eten op tafel komen. De vuile was stapelde zich ook op en de stofzuiger bleef ook (te) lang in de kast staan. Ik zag mijn man amper omdat hij evengoed in shiften aan het werken was. Ons jongens waren na hun werkdagen op hun vakantiejob ook bekaf….. M.a.w. het is best een pittige tijd geweest hier thuis. 

Een hele uitdaging
Gelukkig heb ik ondertussen geleerd om met dit soort situaties om te gaan.
Door mij niet meer te wentelen in een slachtofferrol.
Door mezelf en mijn gezin geen hoge latten meer op te leggen.
Door  “foert” te zeggen als het teveel wordt

maar vooral door HULP te vragen:
Mijn strijk mocht ik bij mijn ouders afzetten
Heerlijke verse soep en lekkere kant en klare maaltijden stonden klaar voor ons.
Maar evengoed door werk te besparen: De was werd eens niet opgeplooid maar rechtstreeks uit de mand terug aangetrokken. We aten al eens wat meer afhaalgerechten en bereide maaltijden uit de supermarkt. 

Ondanks de erg drukke periode waarin ons huis soms een bom ontploft leek en de ijskast meer leeg dan vol was, zijn we er door geraakt. Met respect voor elkaars behoeften en noden, met veel begrip en mildheid voor elkaar . Toen ik na meer dan 10 dagen nog eens samen met mijn gezin 's avonds thuis at, genoot ik met volle teugen. Ik was doodmoe maar wel fier op mezelf en op mijn gezin.

Het was pittig! Uitdagend en soms echt moeilijk.
Vooral mild blijven voor mezelf en mijn gezin en niet in de slachtofferrol te kruipen was echt een uitdaging.

Telkens wanneer de moed mij in de schoenen zakte, liet ik mijn verdriet en onmacht even toe. Huilde de stress en spanning weg, droogde mijn tranen en keek ik naar wat er wel goed ging. Welke dingen mij energie gaven. Daar trok ik mij aan op.

In plaats van te denken: "ik krijg dat allemaal niet bolgewerkt. Het huis is een puinhoop, ik heb honger en ben moe. "  draaide ik mijn neus naar de zon en genoot van het warme licht en de heerlijke geur van de verse soep die mijn moeder had meegegeven. Ik deed  wat ik kon en de rest bleef liggen  of werd uitbesteed.

Ik schreef mijn frustraties en angsten van mij af, praatte met mijn man en kinderen en bleef mild voor mezelf. Op die manier lukte het mij om door een blok van nacht- en late diensten door te wroeten.

Ik kreeg flashbacks naar jaren geleden. Ik voelde dezelfde frustraties terug opkomen.....maar deze keer ging ik er anders mee om. Dankzij alle inzichten die ik kreeg de voorbije jaren lukte het mij om uit de slachtofferrol te blijven en mijn mindset om te draaien. De hardnekkige perfectionist in mij werd zachtjes afgeleid en genegeerd.  Ik durfde voor mezelf zorgen en naar mijn lichaam luisteren. Ik durfde hulp vragen en aannemen.

Ik schrijf eind juli 2022. 
Het is gelukt!! We zijn erdoor geraakt. Zonder kleerscheuren, zonder verwijten en ruzies. Onze welverdiende vakantie staat voor de deur. En daar ga ik nu eens echt van genieten!!

Wil je graag meer lezen hoe ik mijn transformatie beleefde en welke vruchten ik er van pluk? Lees dan mijn verhaal in het boek "een warm nest" 


Meer blog artikels

Reisblog: nestjes in Zweden
Afspraak bij de gynaecoloog
Laat hier een review achter

Your email address will not be published. Required fields are marked

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}

ontvang mijn blog in je mailbox